Η Blanche είναι πια εύθραυστη, αέρινη, αγνή, παρθένα, ανέγγιχτη, αλλά είναι φανερή η τραυματισμένη της ψυχή! Φορά ένα υπέροχο λευκό φόρεμα και κόκκινες γόβες.
Μια ηθοποιός-τραγουδίστρια βρίσκεται μόνη σε έναν χώρο γεμάτο με λευκές κουρτίνες, σαν ονειρικός ναός, μια αίθουσα με καθρέφτες, που να εξυπηρετεί τους αντικατοπτρισμούς. Είναι η Blanche DuBois , η Λευκή των δασών, ζει το δικό της μύθο, βγαίνει μέσα από τον δικό της άθλο, το δικό της τραύμα, μέσα από κουρτίνες, που θα μπορούσαν να είναι το δάσος της ζωής της, οι εκφάνσεις της πολυτάραχης και πολυμορφικής ζωής της, με ό,τι μπορεί να κρύβει ή να αποκαλύπτει η επόμενη στροφή της διαδρομής της.
Είναι τα θεμέλια ενός σπιτιού, που δεν της ανήκει, αντίθετα όπως λέει, εκείνη είναι που ανήκει στο σπίτι. Το σπίτι, οι μνήμες την έχουν στοιχειώσει. Βρίσκεται σε σχιζοφρενική κατάσταση, μιλά με ευγένεια και συστολή, όμως κάθε τόσο από μέσα της προβάλει μια τρομερή, χθόνια φωνή ενός τραυματισμένου ορμέμφυτου. Το παρελθόν προβάλλεται μέσα από μια αιθαλομίχλη, που γεμίζει την σκηνή, το παρελθόν, την καθορίζει, την έχει για πάντα στιγματίσει, του ανήκει.
Η παράσταση δεν επιχειρεί να αφηγηθεί το έργο του Τέννεσυ Ουίλλιαμς «Λεωφορείο ο Πόθος», ούτε να κάνει το ψυχογράφημα της ηρωίδας. Εμφανίζει την ηρωίδα, όπως προέκυψε μέσα από την περιπέτεια της ζωής της. Πώς επιβιώνει τώρα πια, μάλλον έγκλειστη σε μια ψυχιατρική κλινική. Αυτή, ένα τόσο όμορφο και εύθραυστο κορίτσι, που τώρα πια έχει περάσει μέσα από έναν κυκεώνα. Η φωνή της ακούγεται σαν ψέλλισμα άλλες φορές και άλλες φορές τραγουδά, είναι η ανάγκη της ζωής της έτσι είχε μάθει, έτσι ζούσε, δεν μπορεί να απεμπλακεί από όλα. “Summer time and the living is easy…” κάποτε ήταν όλα πιο εύκολα, πιο ευχάριστα, μετά όχι τόσο, καθόλου όμορφα, δυστοπικά, αλλά βγήκε από εκεί ένα πλάσμα μοναδικής ευαισθησίας και ευαλωτότητας και ζητά να αναπνεύσει κοντά στους θεατές, που τους ευχαριστεί που την άκουσαν, που συμπορεύτηκαν μαζί της. Εξάλλου πάντα στηριζόταν στην καλοσύνη των ξένων, αφού οι δικοί της ήταν εχθρικοί οι ξένοι τουλάχιστον πίστευαν ό, τι τους έλεγε, δεν την αποκαθήλωναν, την σεβόντουσαν.
Τη Blanche ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο η ηθοποιός-τραγουδίστρια Δανάη Κατσαμένη. Εξαιρετική η φωνή της και η εσωτερικότητα της ερμηνείας της. Πάνω στην σκηνή φέρνει μαζί της, μέσα της, ένα τραυματισμένο πλάσμα υψηλής αξίας, που δεν εκτιμήθηκε όπως έπρεπε και τσαλαπατήθηκε στην άθλια αυτή καιροσκοπική κοινωνία. Εκείνη δεν είχε σχέση με αυτά, δεν ήταν υπολογίστρια, ήταν απλά ρομαντική, ζούσε μέσα στη δική της σφαίρα.
Η σκηνοθεσία, του Σταύρου Λίτινα, όλη η πλαισίωσή του δημιούργησαν μια εύθραυστη ντίβα, μια Κάλλας. Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου ήταν φορές που δημιουργούσαν πίνακες ζωγραφικής.
Προς το τέλος, το γεγονός ότι ξεκρεμά τις λευκές κουρτίνες, τα θεμέλια του σπιτιού, τα στηρίγματα του μύθου της, δηλώνει αυτό που της συμβαίνει κάθε τόσο, όταν όλα γύρω της καταρρέουν μοιραία, χωρίς να μπορεί να το σταματήσει ούτε αυτό. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να δέχεται ό, τι της φέρνει η μοίρα, ό, της φανερώνει ο χρόνος.
Χάνεται μέσα στην ομίχλη του χωροχρόνου, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να επιβιώσει στο διηνεκές του χρόνου, τόσο μόνη, τόσο εύθραυστη, τόσο όμορφη, τόσο μοναδική.
Μια ρομαντική παράσταση, που οδηγεί τον θεατή στο να μπορέσει να αποδεχτεί το διαφορετικό, ακόμα κι αν είναι δύσκολο να το καταλάβει. Είναι τόσο ξένο αλλά συνάμα σαγηνευτικό.
Πληροφορίες παράστασης
Δείτε το Δελτίο Τύπου, τους συντελεστές, τις ημερομηνίες και τις πληροφορίες της παράστασης.
