Το «Κολυμπώντας στον αέρα» της Charlotte Jones μας συστήνουν η Λουκία Ανάγνου και η Σίλια Γεωργέλου, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Λίλλυς Μελεμέ. Το έργο,που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα- είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, και παρουσιάστηκε από τις αρχές Οκτωβρίου στο Θέατρο 104.
Η σχέση των δυο γυναικών του έργου-παράξενη αλλά και συνάμα σωτήρια- είναι ο κεντρικός πυρήνας του και μέσα από αυτόν, φωτίζεται το πώς κοινωνικά στερεότυπα και πατριαρχικές δομές μπορούσαν να οδηγήσουν στον εγκλεισμό όσων δεν ταιριάζουν στις προσδοκίες της εποχής.
Το έργο
Η δράση τοποθετείται στην Αγγλία του 1920. Παρά τις πρώτες κατακτήσεις των γυναικών στο δικαίωµα ψήφου, η κοινωνία εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει µε καχυποψία και τιµωρητική διάθεση κάθε γυναίκα, που δεν ταίριαζε στο «καλούπι» της συζύγου ή της µμητέρας. ∆υο γυναίκες, η Dora Kitson και η Persephone Baker, εγκλείονται άδικα σε ψυχιατρικό ίδρυμα, όχι λόγω ψυχικής ασθένειας αλλά εξαιτίας κοινωνικής προκατάληψης. Μέσα στους τοίχους του ασύλου, αναπτύσσουν µία βαθιά φιλία και αντιστέκονται στην απομόνωση και τη βία του συστήματος µε όπλο το χιούμορ και τη φαντασία. Το έργο αναδεικνύει ζητήματα που παραμένουν διαχρονικά: την αμφισβήτηση της γυναικείας φωνής, τον κοινωνικό έλεγχο πάνω στο σώμα και στη σεξουαλικότητα, καθώς και την ανάγκη για ισότητα και σεβασμό της διαφορετικότητας.
Η παράσταση
Η ζωή χωρίς απόλαυση δεν μετρά. Δύο γυναίκες, η Ντορ και η Περσεφόνη, βρίσκονται έγκλειστες σε ένα ίδρυμα ψυχικών νοσημάτων και είναι υποχρεωμένες να καθαρίζουν λεπτομερώς. Η Περσεφόνη λέει ότι πάσχει από έλλειψη ηθικής συνείδησης. Η Ντορ φέρεται σαν αγόρι. Η Περσεφόνη είναι παθιασμένη με την Ντόρις Ντέι, φορά περούκες και τραγουδά ελπίζοντας ότι της μοιάζει, ενώ περιμένει τον Ρέτζη να έρθει να την πάρει. Δεν της αρέσει να κάνει δουλειές, είναι καλά ντυμένη ενώ η Ντόρις φορά φόρμα εργασίας, ή στρατιωτική φόρμα, είναι γρήγορη, ευέλικτη και δυναμική. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ματίνας Μέγκλα είναι έτσι ώστε να εξυπηρετεί την διαφορετικότητα των δύο ηρωίδων.
Η Περσεφόνη όλο μιλά για γυναίκες επαναστάτριες , που διακρίθηκαν στην εποχή τους και ξεπέρασαν τα κοινωνικά στεγανά που της ήθελαν σε μια συγκεκριμένη, περιορισμένη θέση αδυναμίας.
Η Ντορ όλο κάνει παρατηρήσεις στην Περσεφόνη για το πώς θα καθαρίζει και η σχέση τους, μέσα σε ένα δωμάτιο με σκάλες δεξιά και αριστερά και μια μπανιέρα οδηγείται μοιραία στα άκρα. Η Ντορφ λέει ότι η Πορθ είναι μια μονομανής τρανσέξουαλ.
Είναι εγκλωβισμένες όπως ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν στο έργο του Μπέκετ « Περιμένοντας τον Γκοντό» ή όπως οι ήρωες του Σαρτρ στο « Κεκλεισμένων των θυρών». Ασφυκτιούν και χάνουν την αίσθηση του χρόνου. Θα ήθελαν πολύ να ήταν ελεύθερες και να κολυμπήσουν στη θάλασσα, αλλά μιας και αυτό δεν είναι εφικτό εφόσον είναι σε περιορισμό μπορούν με την φαντασία τους να κολυμπήσουν στον αέρα, ό, τι και κάνουν με μια υπέροχη κίνηση, που έχει επιμεληθεί η Κική Μπάκα.
Κάνουν διάφορα για να διασκεδάσουν τον χρόνο τους , παίζουν δήθεν τηλεπαιχνίδι με ερωτήσεις γύρω από τη Ντόρις Ντέι. Η Ντορφ την έχει μελετήσει βαθιά, ξέρει τα πάντα για εκείνη. Διασκεδάζουν ένα προκαθορισμένο τρόπο ζωής, μια ζωή καθόλου α λα καρτ, αντίθετα προσχεδιασμένη, προβλέψιμη και ανιαρή.
Με την συμβολή και των δύο, κατόρθωσαν να αντισταθούν και εκεί που η μία στρεφόταν εναντίον της άλλης, τελικά ανέπτυξαν μια σπάνια φιλία και συμπαράσταση. Η μία έγινε στήριγμα για την άλλη. Καθώς γερνάνε μέσα στο ίδρυμα αυτό χωρίς κανένα σωτήρα, ούτε διέξοδο, με το αδυσώπητο χρόνο να βαραίνει πάνω τους, το γέλιο, η αγκαλιά, η αγάπη είναι η μόνη διαφυγή.
Υπέροχες και οι δύο ηθοποιοί Λουκία Ανάγνου και Σίλια Γεωργέλου. Είναι αντίθετες και συμπληρωματικές, σα να είναι η μία η άλλη όψη της άλλης.
Μια μαύρη κωμωδία έξυπνα σκηνοθετημένη από τη Λίλλυ Μελεμέ, που υποστηρίζεται από τους φωτισμούς της Στέβης Κουτσοθανάση. Μια ευχάριστη παράσταση, που αναφέρεται στην αποδοχή, την κοινωνική συνοχή ώστε να αποφευχθεί η κοινωνική παράνοια.
