Η θεατρική ομάδα Χώρος Τέχνης ΚΛΕΨύΔΡΑ Κεραμεικός, που έχει αποσπάσει 70 βραβεία από πανελλήνια φεστιβάλ θεάτρου και έχει παρουσιάσει παραστάσεις σε αθηναϊκά θέατρα και άλλες σημαντικές σκηνές της Ελλάδας παρουσίασε στο 22ο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού θεάτρου Κόρινθος 2026, το «success story», έργο της Αφροδίτης Φλώρου σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπουζάνη.
Η θεατρική ομάδα ΚΛΕΨύΔΡΑ, ιδρυθείσα από την ηθοποιό, σκηνοθέτη και acting coach Κατερίνα Μπουζάνη, απαρτίζεται από ερασιτέχνες ηθοποιούς και εστιάζει στην κοινωνική ευαισθητοποίηση μέσω του θεάτρου. Το θέατρό της έχει πολλά κοινά με εκείνο του Θανάση Τριαρίδη, καθώς και η γραφή της Αφροδίτης Φλώρου, με την έννοια ότι προσεγγίζουν τον θεατή χαλαρά και ανάλαφρα, μέχρι το σημείο, που τον φέρνουν αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα και τον προσκαλούν να σκεφτεί και να δράσει.
Η ομάδα αξιοποιεί σύγχρονες τεχνικές υποκριτικής, επικεντρώνεται σε κοινωνικά θέματα και κινείται με άξονα την αλληλεγγύη, έχοντας ως στόχο την εσωτερική μετακίνηση και βέβαια καταπιάνεται με κοινωνικά θέματα όπου η βάση τους στηρίζεται στο θέατρο ντοκουμέντο και το “in your face theatre”.
Η παράσταση
Το έργο ξεκινά με την Παρουσιάστρια (Ανθούλα Κουτούπη), που παρουσιάζει τρεις παλιούς της ασθενείς, που τους βοήθησε να ξεπεράσουν το τραύμα τους. Κατά σύμπτωση οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ ισχυροί και φαίνεται να εμπλέκονται σε κάποιο δυστύχημα, που τους απασχόλησε κάποια στιγμή. Η Εισηγήτρια – Παρουσιάστρια κάνει ένα διδακτορικό και συνδέει κάθε ιστορία ανθρώπου με ένα μύθο, έτσι προσκαλεί και καλά τυχαία άτομα από το κοινό, για να μοιραστούν τα δικά τους τραύματα και να τους βοηθήσει να τα ξεπεράσουν. Βέβαια αυτό, που κυρίως προέχει είναι η τηλεθέαση και η προώθηση της δουλειάς της παρουσιάστριας, γι΄ αυτό και μετά τη διήγηση του τραύματος και ενώ ο εκάστοτε άνθρωπος έχει συντριβεί του δίνει την κάρτα της για να τον θεραπεύσει.
Είναι δραστήρια, επιτυχημένη, όμορφη και μοιάζει να μην πτοείται από τίποτα. Οι μύθοι εκφράζουν μια συλλογική εμπειρία, καθώς λέει, είναι πολιτική.
Οι καλεσμένοι ο κ. Δ.Κ (Βασίλης Στελλάτος), η κα Σ.Β (Εύη Θεοδωράκη) και η κα ΑΕ (Χρύσα Μαρούλη), οι καλεσμένοι κολακεύουν την παρουσιάστρια και είναι ευτυχισμένοι που την συναντούν. Ο Δ.Κ είναι επιχειρηματίας και πρόεδρος της μεγαλύτερης κατασκευαστικής εταιρίας. Η Α.Ε είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλες εταιρίες, το ίδιο και η ΣΒ επιτυχημένη μάνατζερ. Έχουν υποστεί έναν τραυματισμό. Είναι καλά ντυμένοι, φαίνονται ισχυροί, αλλά όπως, λένε «είναι και αυτοί άνθρωποι. Δεν φόραγαν πάντα Rolex. Όταν απέτυχαν, τους διέσυραν, αλλά στάθηκαν στα πόδια τους. Ενεπλάκησαν σε ένα σκάνδαλο, χωρίς να φταίνε. Τους απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα και τους κουνούσαν το δάκτυλο οι αριστεριστές δημοσιογράφοι. Η δικαιοσύνη όμως τους δικαίωσε. Προτείνουν focus στον στόχο και σκληρή δουλειά.» Η ιστορία τους θυμίζει τον μύθο του Σίσυφου. Δεν σταματάς να προσπαθείς μέχρι να δικαιωθείς.
Η επόμενη ιστορία που ακούστηκε συσχετίστηκε με τον μύθο του Φιλοκτήτη, που τον είχαν εγκαταλείψει οι δικοί του σε ένα νησί λόγω του προβλήματος με το πόδι του. Η κοπέλα που διηγήθηκε το πρόβλημά της, το δικό της το τραύμα, οδηγήθηκε από την παρουσιάστρια στο να απομακρυνθεί από αυτό και να το αναλύσει.
Άλλος υποψήφιο (Μανώλης Ανδρουλιδάκης) από το κοινό μοιράζεται τη δική του συγκλονιστική ιστορία. Έμεινε ορφανός στα 15, στα 18 του έδωσε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και έμεινε έξω από την σχολή, που ήθελε, για ένα μόριο. Μετά ήρθε ο covid . Έπαιρνε επίδομα 500 ευρώ και βρήκε δουλειά με 800. Ο εργοδότης του πρότεινε να παίρνει το επίδομα και να του δίνει άλλα 300 ευρώ. Του πήρε το επίδομα και δεν τον πλήρωσε ποτέ. Έμενε με τη γιαγιά του, που αρρώστησε. Οι γιατροί της έδιναν 7 μήνες ζωής, ενώ εκείνος στο νοσοκομείο εύρισκε ραντεβού μετά από έναν χρόνο. Τότε η γιαγιά του δεν θα χρειάζεται πια νοσοκομείο, αλλά νεκροτομείο. Η ιστορία του μοιάζει με τους άθλους του Ηρακλή. Η παρουσιάστρια τον φέρνει αντιμέτωπο με το τραύμα του, μιας και αυτός μετά μέσα στην απελπισία του, το έριξε στα τυχερά παιχνίδια. Έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια να απεξαρτηθεί, αλλά η Παρουσιάστρια επιμένει « Αγαπώ το τραύμα μου. Ό, τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό.» Ο άνθρωπος διαλύεται και αποχωρεί αποθαρρυμένος, ενώ του δίνει την κάρτα της για παν ενδεχόμενο. Επόμενη υποψήφια, που έχει προσκληθεί από το κοινό, μια δημοσιογράφος (Ιωάννα Παναγιώτη), που προσπαθεί να εξιχνιάσει ένα πολύνεκρο δυστύχημα και να βρει τους υπεύθυνους, ειδικά όταν η πολιτεία αποφάνθηκε ότι ήταν ανθρώπινο λάθος. Στην πορεία της έρευνάς της δεχόταν απειλητικά τηλεφωνήματα και βίωσε τον απόλυτο τρόμο. Απτόητη η παρουσιάστρια παρομοιάζει την ιστορία της με τον μύθο του Προμηθέα.
Επόμενη υποψήφια (Εύη Ζέρβα), η οποία πριν τρία χρόνια έχασε τη μητέρα της, όταν μια ολόκληρη αμαξοστοιχία στην οποία είχε επιβεί ανέβηκε στους ουρανούς. Ο μύθος μοιάζει με αυτόν της Περσεφόνης.
Ενώ συνεχίζεται αυτό το φιάσκο, με την υποκρισία και τους demec εμβριθείς συσχετισμούς ένα εξοργισμένο θύμα (Παύλος Αναργύρου Τουρλίδας), που με διάφορους τρόπους προηγουμένως, έκανε αισθητή την παρουσία του στο χώρο, προξενώντας την περιέργεια του κοινού βγαίνει εκτός εαυτού και ξεσπά. « Φτάνει! Φτάνει! Λες μαλακίες! Ο άνθρωπος ζώο πολιτικό; Πού είναι το οξυγόνο;»
Το θέατρο αυτό είναι σωματικό, επαναστατικό. Αντιπαραθέτει ερωτήματα και μύθους,, όπως τον μύθο του Μινώταυρου. Για να τιμωρήσει τους Αθηναίους για τον θάνατο του γιου του, ο Μίνωας τούς επέβαλε έναν σκληρό φόρο: κάθε εννέα χρόνια έπρεπε να στέλνουν επτά νέους και επτά νέες στην Κρήτη ως βορά στον Μινώταυρο. Θα ήμασταν πρόθυμοι να δώσουμε τόσους νέους βορά στον εκάστοτε Μινώταυρο; Η ερμηνεία του Παύλου Ανάργυρου Τουρλίδη προκαλεί και άλλους θεατές, που αντιδρούν ανάλογα. Το θύμα παθαίνει κρίση και τον βοηθά η Γιατρός (Χριστίνα Στεφανίδου). Μια μάνα (Ελευθερία Μάρκου) ψάχνει την κόρη της, άλλοι θεατές (Σοφία Τσάνουλα, Ελένη Αλμπάνη, Μαρία Πατέλη) αντιδρά και αυτή ανάλογα υποστηρικτικά ή καταγγελτικά. Σκηνές βίας και απόλυτης αγανάκτησης.
Εν κατακλείδι ακούγεται η ηχογραφημένη φωνή του πρωθυπουργού (Γιώργος Μπορσοβάνας), που είναι σε διαφορετικό κλίμα. Ζει στην δική του πραγματικότητα. Συμβουλεύει τον κόσμο να μην αφήσουν τα γεγονότα να λειτουργήσουν διχαστικά, απαντάει σαν ρομπότ, σα να έρχεται από άλλο κόσμο. Ο συνειρμός με την απρόσωπη εξουσία, την άδικη δικαιοσύνη, τον εξοργισμένο λαό, την κοινωνική αδικία, το κοινωνικό χάσμα είναι φανερά και ανυπέρβλητα.
Πρόκειται για μια παράσταση που προκαλεί σε σκέψη και κοινωνική εγρήγορση.
Γίνονται συνειρμοί με το δυστύχημα στα Τέμπη και αναζητούνται εναγωνίως ευθύνες.
Η σκηνοθέτης Κατερίνα Μπουζάνη, ενεργοποιώντας το κείμενο της Αφροδίτης Φλώρου, προκαλεί. Δεν υπάρχει θεατής ασυγκίνητος.
Μπορεί οι επαναστάσεις να μοιάζουν μακρινές, όμως δεν τρώνε όλοι κουτόχορτο. Η αγανάκτηση των ηθοποιών και αυτή των θεατών είναι μεγάλη και κάποια στιγμή συναντιούνται. Αυτή η μέθεξη είναι το ζητούμενο της παράστασης.
Οι ηθοποιοί αν και ερασιτέχνες, παίζουν πολύ φυσικά και συμπαρασύρουν τους θεατές. Το στοίχημα πέτυχε. Το παιχνίδι αυτοβελτίωσης και το motivation slogans ξεθωριάζουν μπροστά στον θάνατο. Ο ηθοποιός ταυτίζεται με τον θεατή και γίνεται η φωνή του. Αυτή είναι η πρόθεση του θεάτρου αυτού και φαίνεται ότι οι ιέριές του το υπηρετούν με μεγάλη συνέπεια και επιτυχία.
Προτείνω να μην χάσετε αυτή την παράσταση.