Στο τέλος του 22ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Κόρινθος 2026, ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη μνήμη του αείμνηστου θεατράνθρωπου Γιάννη Μόρτζου απολαύσαμε το έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου « Το ζειμπέκικο της Τζοκόντας», με μια υπέροχη ερμηνεία από τη Γιούλη Ζήκου, ενώ υποστηριζόταν επάξια από τον συμπρωταγωνιστή της Κωνσταντίνο Νικολάου.
Το έργο
Πρόκειται για την σχέση του ανθρώπου με τον σκύλο, μέσα από τα μάτια του σκύλου. Η σύμβαση είναι ότι κάθε τριάντα χρόνια τα ζωάκια, που έχουν χάσει τα «αφεντικά» τους μπορούν για επτά μετρημένες μέρες να τα αναζητούν και να βρεθούν μαζί τους, γιατί όπως λείπουν τα ζώα στους ανθρώπους, που τα αγαπούν, έτσι λείπουν και οι άνθρωποι στα ζώα, που τα αγάπησαν. Είναι ένα πολύ συναισθηματικό έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, μια ελεγεία πάνω στην αγάπη του ανθρώπου για τα ζώα.
Η παράσταση
Έτσι η μικρή έρχεται στη γειτονιά και ξεροσταλιάζει μπροστά στο μπαλκόνι για να συναντήσει τον άνθρωπο, που την έσωσε από τον δρόμο και που θα τον αγαπάει πάντα.
Ο κυρ Παντελής (Κωνσταντίνος Νικολάου) δίνει στη μικρή να φάει. Η μικρή αναρωτιέται. Είναι καλή η ζωή ή κακή; Στην αρχή είναι μόνη της. Ο ήχος των βαρελότων την ενοχλεί. Δεν ξέρει από που προέρχεται, ενώ ακούει τους ανθρώπους να λένε Χριστός Ανέστη! Μετά ένα παιδί τη χτύπαγε και διασκέδαζε με αυτό με τους φίλους του, ενώ ένας άνθρωπος την έσωσε «Αφήστε την παλιόπαιαδα!». Δύσκολη η ζωή όταν είσαι μόνος. Ένα μαύρο σκυλί την πλησίασε και της έμαθε να ζητιανεύει στα τραπέζια όσων τρώνε στις ταβέρνες. Ο ίδιος είναι λαίμαργος γιατί δεν ξέρει αν θα βρει τροφή και αν θα ζει την επομένη. Αλλάζει τη φωνή της, όπως όταν μιλά με τη φωνή των άλλων σκυλιών. Γνωρίζει και άλλα αδέσποτα όπως τη Μαλλιαρή, τον Φαγάνα, που είναι άσχημος, αλλά είναι λαίμαργος, τον Τζακ, τον Φιλόσοφο. Η ζέστη είναι ανυπόφορη για τα ζώα. Τα ζώα στο δρόμο κινδυνεύουν. Ένα φορτηγό σκοτώνει τον Φαγάνα. Δραματική η προβολή. Η μικρή ήθελα να κλάψει τον φίλο της μόνη της. Κάποιος άνθρωπος (Κωνσταντίνος Νικολάου) τη βλέπει έτσι δυστυχισμένη και λέει να την πάρει στο σπίτι του.
Ο Τζακ (Κωνσταντίνος Νικολάου) ο σκύλος, που έκανε παρέα στο δρόμο, της είχε πει να μην κλάψει ποτέ για κανέναν μόνο γι’ αυτόν που θ’ αγαπήσει πάρα πολύ. Το καινούργιο της αφεντικό (Κωνσταντίνος Νικολάου), που την είδε μελαγχολική την βάφτισε Τζοκόντα. Την πήγε στον γιατρό και μετά πήγε στην δουλειά. Το «αφεντικούλι» της ήταν δημοσιογράφος, έγραφε σε εφημερίδα. Έκτοτε η Τζοκόντα μαζί του μετρά τα χρόνια της με την ετήσια επίσκεψη στον κτηνίατρο.
Οι εκφράσεις της Τζόκοντας (Γιούλη Ζήκου) είναι πολύ λεπτομερείς, θα έλεγα συγκλονιστικές καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Στη βόλτα συνάντησε τον παλιό της φίλο τον Φιλόσοφο γερασμένο και ταλαιπωρημένο, έξι χρόνια μετά. Η Γιούλη Ζήκου αλλάζει την φωνή της και υποδύεται και τον Φιλόσοφο. Ρωτά τα νέα του Τζακ και μαθαίνει ότι τον πήραν στο καταφύγιο των ζώων, όπου εκείνος υπέφερε και τρελάθηκε. Εγώ είμαι ευτυχισμένη λέει στον Φιλόσοφο κλαίγοντας. Η ερμηνεία της είναι τόσο μελετημένη. Εννιά χρονών πια βρίσκεται στο χωριό του αφεντικού της, όπου πήγαιναν κάθε τόσο, αυτή τη φορά όμως είναι Πρωτοχρονιά. Ο «αφεντικούλης» της είναι μελαγχολικός. Ο Κωνσταντίνος Νικολάου με μια ωραία κίνηση την παρακινεί να χορέψει μαζί του και εκείνη αν και σκυλάκι προσπαθεί. Είναι καταπληκτικό πώς το έργο ανακαλεί σκηνές και συναισθήματα σε ανθρώπους, που έχουν ζώα στη ζωή τους, ζώα ισότιμα μέλη μιας οικογένειας.
Η Τζοκόντα μεγάλωσε, τώρα παίρνει βιταμίνες για να υποστηριχθεί. Το αφεντικό της είναι στενοχωρημένο γιατί τελικά δεν θα εκδοθεί το βιβλίο του και αίφνης παθαίνει εγκεφαλικό. Η Τζοκόντα κάνει χαλασμό, ώστε να ξεσηκωθεί η γειτονιά και έτσι κατάφερε να του σώσει τη ζωή. Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή ή και η ζωή τη τέχνη.
Δεκατεσσάρων χρονών η Τζοκόντα. Οι συνθήκες ζωής δυσκολεύουν. Όλοι μεγαλώνουν ή και δυστυχώς όχι, όπως ο φίλος της Τζοκόντας, που τον σκότωσε το φορτηγό. Είναι ευτυχισμένοι όσοι μπορούν να χαρούν τη ζωή τους μέχρι το φυσικό τους τέλος. Ο θάνατος είναι ίδιος για όλους. Ένας και τελεσίδικος. Έχει σημασία όμως η διαδρομή.
Οι δυο τους Γιούλη Ζήκου και Κωνσταντίνος Νικολάου απέδωσαν ένα τρυφερό έργο, σωστά συντονισμένοι με υπέροχη μουσική του Τάκη Μπινιάρη, με λειτουργικά σκηνικά και κοστούμια της Λαμπρινής Καρδαρά, με φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα, αλλά το κυριότερο με την σκηνοθετική καθοδήγηση του Δασκάλου, Γιάννη Μόρτζου.
Όπου βρείτε να παίζεται το έργο, απλά μην το χάσετε και προετοιμαστείτε για μεγάλη συγκίνηση.