Aπό το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο Θέατρο 104.
Λίγα λόγια για το έργο
Σε έναν απρόσωπο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι συναντιούνται τυχαία, περιμένοντας ένα τρένο που καθυστερεί.
Μέσα από μια αμήχανη πρώτη επαφή, ξεκινά ένας παράξενος, εξομολογητικός διάλογος. Δύο ξένοι αρχίζουν να απογυμνώνουν τις ψυχές τους, να μιλούν για τις ενοχές, τον θυμό και τις σιωπές που τους σημάδεψαν, σε έναν κόσμο που συνεχίζει να κινείται με μια προσβλητική κανονικότητα, την ώρα που ο δικός τους κόσμος έχει διαλυθεί.
Μια αναπάντεχη αποκάλυψη όμως θα συνδέσει τις μοίρες τους με έναν τρόπο που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να φανταστεί.
Το «ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΝΘΟΥΝ» είναι ένα ατμοσφαιρικό, ψυχολογικό δράμα για την απώλεια, τη συγχώρεση, την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και την καταλυτική ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει ότι δεν είναι μόνος στο σκοτάδι του.
Σημείωμα συγγραφέως
Το «Εδώ δεν πενθούν» γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσω για όλα εκείνα που θάβουμε μέσα μας όταν ο έξω κόσμος απαιτεί να φαινόμαστε «λειτουργικοί». Πώς διαχειρίζεται κανείς το αβάσταχτο βάρος μιας απώλειας σε μια κοινωνία που βιάζεται να προσπεράσει τον πόνο;
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του έργου δεν είναι απλώς ένας χώρος αναμονής· είναι ένα ενδιάμεσο πέρασμα, ένα «καθαρτήριο» όπου δύο πληγωμένοι άνθρωποι συναντιούνται για να ανακαλύψουν ότι το πένθος δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά μια διαδρομή που χρειάζεται συντροφικότητα. Έγραψα αυτό το έργο για να θυμίσω, πρώτα στον εαυτό μου κι έπειτα στον θεατή, πως ακόμα και στη βαθύτερη σιωπή, η ανθρώπινη επαφή και το μοίρασμα παραμένει ένα καταλυτικό καταφύγιο.
Μένια Κιοσσέ
Σημείωμα σκηνοθέτη
Ένα έργο που αγγίζει ένα θέμα με το οποίο, λίγο ή πολύ, κάθε άνθρωπος θα έρθει κάποτε αντιμέτωπος: το πένθος.
Μια δοκιμασία που μας καλεί να επιστρατεύσουμε τις αντοχές μας, να δοκιμάσουμε τα όριά μας και να εισχωρήσουμε στα πιο σκοτεινά μας σημεία.
Η παράσταση κινείται σε δύο άξονες. Σε όσα επιλέγουμε να δείχνουμε και σε όσα φοβόμαστε να αφήσουμε να φανούν. Σε έναν σταθμό τρένου, δύο άγνωστοι. Ένας κοινός προορισμός. Και ένα τρένο που δεν έρχεται ποτέ. Ή που έρχεται, αλλά δεν είναι βέβαιο αν είναι έτοιμοι να επιβιβαστούν. Άραγε, θα τολμήσουν να συνεχίσουν; Ή θα μείνουν για πάντα στην αποβάθρα, περιμένοντας τον επόμενο σταθμό;
Θάνος Καπρέλης
