Πρόκειται για μια πολιτική τραγωδία/δράμα που μεταφέρει τον θεατή στη νύχτα πριν από τη δικτατορία του 1967, όπου μια ομάδα νέων ανακαλύπτει το σχέδιο του πραξικοπήματος.
Ιστορικά το Σχέδιο Προμηθεύς ήταν σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ (και του ελληνικού Γενικού Επιτελείου Στρατού), που προοριζόταν για την ανάληψη εξουσίας από τον στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής απειλής.
Το σχέδιο προέβλεπε την κατάληψη νευραλγικών κτιρίων και εγκαταστάσεων από τον στρατό και τη σύλληψη στελεχών της αριστεράς. Είναι στενά συνδεδεμένο με την Νεότερη Ελληνική Ιστορία, καθώς παραλλαγή του με το όνομα Ιέραξ II χρησιμοποιήθηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο στο Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 για την ανάληψη της πολιτικής εξουσίας και την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών. Το σχέδιο Ιέραξ ΙΙ προέβλεπε επίσης την σύλληψη του Ανδρέα Παπανδρέου, του πρώην υφυπουργού Άμυνας Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, δημοσιογράφων και άλλων.
Το έργο
Αθήνα. Απρίλιος 1967. Σε ένα χαοτικό πολιτικό γραφείο νεολαίας, ένα μήνα πριν τις εκλογές, μια ομάδα ανθρώπων ανακαλύπτει ένα δέμα, που δεν θα έπρεπε ποτέ να φτάσει στα χέρια τους: ηχητικές καταγραφές, φωτογραφίες και έγγραφα μιας ομάδας αξιωματικών που ετοιμάζεται να καταλύσει τη δημοκρατία μέσα στις επόμενες ώρες. Καθώς η νύχτα προχωρά, η αγωνία μετατρέπεται σε πανικό και ο πανικός σε πολιτικό και ηθικό αδιέξοδο. Ανάμεσα σε ιδεολογικές συγκρούσεις, φόβο, οργή και απελπισία, οι ήρωες φτάνουν μπροστά σε ένα ακραίο ερώτημα: Μπορεί μια πράξη βίας να σταματήσει τη δικτατορία πριν τη γέννηση της;
Το «Σχέδιο Προμηθεύς» είναι μία πολιτική τραγωδία για τη στιγμή πριν από την καταστροφή. Εκεί που ο χρόνος πιέζει αφόρητα και κάθε επιλογή μοιάζει να είναι αναγκαία αλλά ταυτόχρονα και καταδικασμένη. Εκεί που οι άνθρωποι βλέπουν το κακό να πλησιάζει και πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γνωρίζοντας ότι κάθε τους απόφαση και κάθε τους πράξη, θα αφήσει πίσω ένα χρέος που δεν ξεπληρώνεται.
«Το να πράξεις ή να μην πράξεις δεν είναι ζήτημα λογικής. Είναι ζήτημα αντίστασης.»
Η παράσταση
Ο Μάριος εθελοντής στη νεολαία καταγράφει τις κούτες με τα πεσκέσια αυτών που τα έστειλαν για να στηρίξουν το κόμμα και τη νεολαία του. Καταγράφει κρασί, λάδι, τσίπουρο, ρίγανη, φασκόμηλο κ.λ.π
Ένας ακόμα, ο Γιάννης, τον βοηθά, ενώ έρχεται και η Νατάσα. Τακτοποιούν φακέλους, ανοίγουν κούτες. Κάποια στιγμή η Νατάσσα πάει να συναντήσει τον άλλο σύντροφο, στο στέκι τους από κάτω, τον Σταύρο, με τον οποίο βρίσκεται σε σχέση. Καθώς ανοίγουν κούτες φτάνουν σε μια κούτα που γράφει απ’ έξω « Κατεπείγον». Ανοίγοντάς τη βλέπουν αρχεία, κασέτες και βίντεο σχετικά με την απόφαση δύο συνταγματαρχών και ενός ταξιάρχη να καταλύσουν την δημοκρατία. Ταράζονται, φωνάζουν αμέσως τη Νατάσα και τον Σταύρο, τα ονόματά τους είναι στη λίστα αυτών που θα πρέπει να συλληφθούν. Υπάρχει εκνευρισμός γιατί κάποιοι έχουν πρόθεση να διαλύσουν τη χώρα. « Ο Παπαδόπουλος είναι σχιζοφρενής, με τη βούλα, διαγνωσμένος». Ο Σταύρος τους ελέγχει τα πράγματα, παπούτσια κ.λ.π για να αποκλείσει το ενδεχόμενο ότι τους παρακολουθούν ή ότι υπάρχει ένας Εφιάλτης στην ομάδα, ένας καταδότης. Έχει γίνει πολύ σοβαρός. Υπάρχει πανικός, ένταση, ακούγεται ήχος, που δημιουργεί σασπένς. Τους ήχους , που παίζουν τον ρόλο τους επιμελείται ο Σταμάτης Σπυρόπουλος . Δεν ξανασηκώνουν τηλέφωνο, να μην δώσουν σήμα. Ειδοποιούν τον πρόεδρο της Δημοκρατική Νεολαίας, τον άλλο σύντροφο, ο οποίος έρχεται με τις πιτζάμες. Σκέφτεται πόση ώρα θα πάρει να τους συλλάβουν όλους, Παπαδόπουλο, Παττακό και Μαρκεζίνη. Αυτοί οι νέοι, από μόνοι τους θα μπορούσαν να είναι αληθινοί ήρωες. Βρίσκονται σε κατάσταση κρίσης. Μαλώνουν, πλακώνονται στο ξύλο. Όσα συμβαίνουν ο Σταύρος τα έλεγε ένα χρόνο πριν. Τρελαίνονται στην ιδέα ότι θα έχουν Χούντα. Τα αρχεία προέκυψαν από την αδελφή της Νατάσας, που είναι γραμματέας του Παπαδόπουλου. Αυτή είναι εντελώς διαφορετική από την Νατάσα και πιστεύει ότι όλα πρέπει να μπουν σε μια τάξη. Το θέμα είναι ότι αυτοί, τα μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας και του κόμματος είναι πια εχθροί του καθεστώτος. Κλασικά τσακώνονται, προσπαθώντας να δουν πώς θα αντιδράσουν. Σύνθημά τους πάντα ήταν να υπερασπίζονται τη Δημοκρατία με κάθε κόστος. Η Νατάσα λέει ότι πρέπει να «καθαρίσουν» τους τυράννους. Πάλι ο ήχος, ένας βόμβος έντασης και απειλής. Μα πώς να το οργανώσουν; Ο Παπαδόπουλος είναι πρόεδρος της ΚΥΠ. Έχει εκτελέσει άνθρωπο από τη Νεολαία «χωρίς δίκη». Η Νατάσα θέλει να τον σκοτώσει. Μιλάει για Τυραννοκτονία, όχι για δολοφονία. Βέβαια αυτό είναι σκέτη αυτοκτονία. Δεν υπάρχει λογική, ούτε ηθική. Οι σύντροφοι χτυπιούνται. Ο Σταύρος δεν μπορεί να συμφωνήσει στην απόφαση της Νατάσας, που οι άλλοι αντιμετωπίζουν σαν προοπτική. Η Νατάσα εκπαιδεύεται πώς να σκοτώσει, πώς να κρατά το πιστόλι, πώς να σημαδεύει.
Όταν η Νατάσα αντιμετώπισε την αδελφή της κατάλαβε την ευθύνη, που έχει ο καθένας από εμάς για όσα θα μας συμβούν συνολικά. Η αδελφή της την υποτιμά και την χτυπά. Η Νατάσα θέλει να πατάξει αυτή την απειλή της ελεύθερης έκφρασης. Αν και αντιμετωπίζει την προδοσία, επιμένει στη θέση της «Η μοίρα αλλάζει αργά από ανθρώπους, που ζουν για χρόνια μέσα στις λάσπες».
Όλοι οι ηθοποιοί Γιώργος Χριστάκης, Ειρήνη Κατσινούλα, Κατερίνα Κυπραίου, Στέλιος Μοίρας, Αλεξάν Σαριγιάν, Γιώργος Αδαμαντιάδης, Κρίνα Δαλακλή υπηρέτησαν το κείμενο του Γιώργου Αδαμαντιάδη. Η κίνησή τους ήταν φυσική και απολύτως δικαιολογημένη, αποτυπώνοντας την κατάσταση, όπως πραγματικά εκτυλίσσεται σε μια Δημοκρατική Νεολαία. Νόμιζε ο θεατής ότι έβλεπε μια αυθεντική σκηνή αξημέρωτα της 21ης Απριλίου 1967.
Το έργο και η παράσταση φανερώνουν την πολύ ουσιαστική προσβολή της δημοκρατίας, της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης, φέρνουν τον θεατή μπροστά σε πραγματικά γεγονότα και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.
Μια σύγχρονη παράσταση με πολλές αναφορές και επισημάνσεις. Μια ενδιαφέρουσα παράσταση, σωστά σκηνοθετημένη και ερμηνευμένη από ταλαντούχους ηθοποιούς.
Πληροφορίες παράστασης
Δείτε το Δελτίο Τύπου, τους συντελεστές, τις ημερομηνίες και τις πληροφορίες της παράστασης.