«Ο Παρείσακτος» του Κωνσταντίνου Αβράμη, υποψήφιος για το πρώτο βραβείο νέου σκηνοθέτη του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, επιστρέφει για τέσσερις μόνο παραστάσεις τον Δεκέμβριο στο ΠΛΥΦΑ.
Μετά τον επιτυχημένο πρώτο κύκλο, η παράσταση για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς ανεβαίνει ξανά στη σκηνή. Πρόκειται για μια πρωτότυπη δραματουργία που ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, στο όνειρο και στην ιατρική πραγματικότητα.
«για να ζήσω έπρεπε να λάβω την καρδιά ενός άλλου»
Αντλώντας έμπνευση από το ομώνυμο βιβλίο του Jean–Luc Nancy, και ακολουθώντας τη ροή της εξομολόγησης του Γάλλου φιλοσόφου, ο κωνσταντινος αβράμης συνθέτει μία αφήγηση για την πιο προσωπική, την πιο ανθρώπινη ανταλλαγή: την αντικατάσταση μιας νοσούσας καρδιάς. Πως είναι να μαθαίνει κανείς ότι η καρδιά του περιέρχεται σε αχρηστία; Πόσο διαρκεί η αναμονή για την εύρεση συμβατού δότη; Και τι ονειρεύεται ο ασθενής όσο κοιμάται στο νοσοκομειακό του δωμάτιο;
«η καρδιά μου είναι δική σου»
Κατά τη διαδικασία της καλλιτεχνικής έρευνας, σταχυολογήθηκε υλικό από πρωτογενείς και δευτερογενείς επιστημονικές πηγές, συνεντεύξεις με εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό, καθώς και από πτυχιακή έρευνα που διενεργήθηκε σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Κρήτης σχετικά με τον κοινωνικό και ψυχολογικό αντίκτυπο των μεταμοσχεύσεων καρδιάς.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένας παραμυθητικός προς όσους πενθούν και ένας πανηγυρικός προς όσους κέρδισαν ξανά τη ζωή. Μία σπουδή πάνω στην ανταλλαγή, στο δώσιμο του απόλυτα ανιδιοτελούς και τη φιλοξενία του Ξένου. «Πως γίνομαι μια εικόνα για τον εαυτό μου;». Όσο περισσότερο καταλύονται τα όρια ανάμεσα στο Εγώ και το Άλλο, προσεγγίζουμε μία περιοχή τόσο τραυματική που δεν μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτήν. Μπορούμε όμως να την δείξουμε εξ αντανακλάσεως· μέσα από παραβολές και αλληγορίες, μυθοπλασίες και όνειρα. Όσο περισσότερο ο δυτικός πολιτισμός βυθίζεται στην ξενοφοβία, τόσο θα επαναλαμβάνουμε: στο στέρνο μου φωλιάζει το νοσηρό. Και κάθε απόπειρα για μια υγιή ζωή απαιτεί από εμένα να καταστείλω το ανοσοποιητικό μου, να υποδεχθώ το Ξένο μόσχευμα που υπόσχεται να με σώσει.
